Gluren bij de Buren: wat foto’s en lessen

Afgelopen zondag speelde ik op Gluren bij de Buren op de grens tussen de woonkamer en de keuken van Annemarij en Marc. Het publiek zat op de bank, de stoelen, het vloerkleed en de vensterbank. Zowel mensen uit de buurt als mensen die van wat verder weg kwamen – ik zag een paar OV-fietsen – , waren er. Het was echt heel leuk en leerzaam om te doen. En, tot mijn verbazing, ook wel vermoeiend. (Op een goede manier dan.)

Het was een goede uitdaging om drie keer op één middag hetzelfde half uur aan materiaal te spelen voor drie keer een heel ander publiek. Je merkt dan goed hoe alles valt – en hoe dat kan verschillen van publiek tot publiek! Iedere groep reageert anders op wat je doet – de ene keer reageren ze op de ‘grotere’ grappen, de andere keer weer wat meer op de subtiliteiten, bijvoorbeeld.

Ook gaf het me meer inzicht in het structureren van een voorstelling. Hoe neem ik mensen mee in mijn verhaal? Thuis had ik een volgorde van liedjes en teksten gemaakt, die voor mij persoonlijk goed werkte. Tijdens de voorstelling realiseerde ik me dat ik eerst de ‘moeilijkere’ stukken deed, en pas daarna de ‘directe’ stukken. Het duurde dus even voordat mensen er écht in zaten. Voor het laatste blok draaide ik dus toch maar wat stukken om. Waarom de mogelijkheid niet gebruiken om even wat te experimenteren?

Maar, al met al, vond ik het echt heel tof om te doen!


Reacties zijn gesloten.